Nima Amiryany: Don’t burden PhDs with fundraising

Nima Amiryany was recently interviewed by VU newspaper Ad Valvas. The interview feeds into the debate on the VU’s intended institutional reform (instellingsplan), more of which can be read here (in Dutch). 

Nima provides a response to the proposition: “Every scientist should earn part of his or her salary through subsidies and assignments”. Nima disagrees with the proposition, arguing that if fundraising becomes a compulsary part of a PhD profile, it can negatively affect researchers’ autonomy and their innovative potential.

Full interview, in Dutch:

Stelling Ad Valvas: Iedere wetenschapper moet zelf een deel van zijn salaris met subsidies en opdrachten verdienen

Reactie Nima Amiryany: Oneens
“Door wetenschappers een deel van hun salaris zelf binnen te laten halen, verschuif je de verantwoordelijkheid van de overheid naar de wetenschappers. De overheid wil geen grote schulden oplopen en wil de rekening ook niet aan de  volgende generatie presenteren.  Maar met een verzwakte positie in de wetenschap maak je die generatie ook niet blij. Nederland heeft op wetenschappelijk gebied nog wel een sterke concurrentiepositie. Maar nu opkomende markten als India en China ons op bijna elk gebied aan het inhalen zijn, is onze kennis het enige dat niet gekopieerd kan worden. Investeren in onderzoek en wetenschap is dus heel belangrijk voor het behoud van onze concurrentiepositie.

Doordat onderzoekers zelf geld moeten binnenhalen, verminder je de overlevingskans van promovendi in de wetenschap. Zelf heb ik een NWO-beurs. Het besluit wie er geld krijgt, kan subjectief zijn en daardoor lopen sommigen een subsidie mis.

Opdrachten uit het bedrijfsleven halen, is ook niet gemakkelijk. Niet elk onderzoek is direct relevant voor het bedrijfsleven, maar dat wil niet zeggen dat het geen relevant onderzoek is. Daarnaast heeft niet elk bedrijf het geld om onderzoek te laten doen. Omdat veel innovatie juist bij kleinere bedrijven plaatsvindt, kan veel onderzoek niet doorgaan wegens geldgebrek. En bij bedrijven met veel geld bestaat het gevaar dat ze wetenschappers te veel beïnvloeden. Dat wil je ook weer niet. Je moet onafhankelijk blijven.

Voor mijn onderzoek naar kennisoverdracht bij overnames in de hightech industrie, zocht ik twee jaar lang naar een bedrijf om data te verzamelen. Als ik daar een kostenplaatje aan gekoppeld had, was het nooit gelukt.

De druk om subsidies en opdrachten binnen te halen gaat ook ten koste van het onderwijs. Het werven kost immers erg veel tijd.”

See original article in Ad Valvas (Jan. 12, 2012), page 9
(text: Floor Bal)